Ik ben een luie coach

Hoe werk ik eigenlijk? (deel 1)

 

Het woord paardencoach roept allerlei beelden en associaties op. 

 

Coach ik paarden? Of coach ik (paarden)mensen met hun eigen paard die ergens niet uitkomen?

 

Nee, ik ben geen paardencoach. Ik coach mensen met behulp van mijn paarden. Ik ben opgeleid als coach met en zonder paarden. Paarden zijn als het ware mijn co-coach, collega’s. 

 

In het coachen met paarden heb je, uiteraard, net als in de meeste vakken, verschillende methodieken.
Wat ik merk als mensen bij mij komen voor een coachsessie, is dat ze een bepaalde verwachting hebben. Op basis van ervaringen van anderen, iets wat ze gezien hebben op tv, wat ze gelezen hebben, of wat ze graag zouden willen. 

 

Veel mensen verwachten van mij dat ik, als zij een activiteit met een paard doen of hebben gedaan, het gedrag van het paard vertaal. Waarom liep het paard weg, waarom brieste hij en wat bedoelde hij daarmee?
Wat daar uit voorkomt is dat ze graag willen dat ik iets zeg over wat ze zouden moeten doen om ander gedrag van het paard ‘te krijgen’.
Als ik dat dan niet doe, is dat soms een teleurstelling. Soms worden mensen er onzeker van, soms geïrriteerd.

 

In de methodiek waar ik mee werk, interpreteer ik het gedrag en de signalen van het paard niet, of zo min mogelijk. Ik ben zelf geen paard en zal dat ook nooit worden. Ik zal dus ook nooit 100 procent zeker weten wat een paard bedoelt en waarom hij iets doet. Ik kan natuurlijk een inschatting maken, zeker als ik de paarden goed ken en als ik paardengedrag goed ken. Dan nog zal het altijd iets zeggen over mij, wat ik op dat moment zie. Het is altijd gekleurd door mijn ‘bril’. 

 

Waar ik vooral mee werk is, hoe is hetgeen het paard laat zien voor jou. Wat betekent het voor jou dat een paard net wegloopt als je er aan komt? Wat roept dat bij je op, wat denk je, hoe ervaar je dat? Herinnert het je aan hoe het voelt als je collega net wegloopt als jij de kantine binnen komt tijdens de pauze?
 
Hoe is het voor jou als het paard met zijn neus tegen je aan drukt? Ervaar je dat als een ‘zetje in de goede richting’? Of heb je het idee dat hij over je grens gaat en veel te dichtbij komt? Herinnert het je aan een situatie waarin iemand dichterbij kwam dan je wilde?
 
Ik herinner me een moment dat ik iemand aan het uitleggen was wat dat nu precies is, coachen met paarden en hoe dat werkt. We kijken ondertussen door het raam naar de paarden. Terwijl we staan te kletsen gaat Sterre rollen. Ik vraag haar, om te illustreren wat ik bedoel, ‘wat betekent dat voor jou, dat Sterre rolt?’. Ze antwoord zonder nadenken: ‘dat ik door het stof moet’. 
Ik was verrast door haar antwoord. Vaak roept het rollen door het zand iets op als vrijheid, ruimte, enz. (of zegt dit nu alweer iets over mij en mijn projectie?)
Toen we er even over door praatten, vertelde ze dat ze een conflict had met haar leidinggevende. Wat zij bij de paarden zag gebeuren vertaalde ze naar haar eigen leven.
 
Dat is precies waar ik mee werk. Dit geeft vaak zoveel informatie over jezelf, wat kan leiden tot nieuwe inzichten. Soms merk je dat gelijk, soms is het ook iets wat nog ‘doorsuddert’, of waar je in de loop van de tijd regelmatig aan terug zult denken.
 
Ik ben een luie coach. Wat doe ik dan eigelijk wel? Ik facilitair een proces. Een proces waarbij de informatie die je krijgt tot nieuwe inzichten kunnen leiden. Daarnaast ben ik verantwoordelijk voor de veiligheid van zowel de coachee als het paard. 
Ik sta dus vooral van een afstandje te kijken en stel je af en toe wat vragen.

 

Tja, op deze manier zou ik met oneindig veel dingen/dieren/situaties kunnen coachen, en dat is ook zo. Plaatjes, andere dieren, beelden, natuur, noem het maar op.
Waarom coach ik dan toch met paarden? Wat voegen de paarden toe?
Daar kom ik op terug in mijn volgende blog!

No Comments

Post a Comment