Perfectionisme

Perfectionisme. Het is zo’n thema dat regelmatig terug komt in de coachsessies met de paarden.
 
Mensen willen het graag goed doen, worden onzeker als ze niet weten hoe iets precies werkt, en dan staat er ook nog iemand (ik) bij te kijken.
 
Wat ik nou zo bijzonder en interessant vind is dat iedereen daar op zijn of haar eigen manier op reageert. De een blokkert, doet even niets. De ander gaat hard werken, kijkt af en toe even naar mij.
 
Als ik zoek op de betekenis van perfectionisme kom ik verschillende definities tegen.
 
“Streven naar volmaaktheid.”
“Obsessief verlangen om handelingen perfect uit te voeren.”
“Hoge eisen aan jezelf stellen, die voortkomen uit onzekerheid.”
 
Perfectionisme. Het werkt verlammend, het heeft te maken met angst, en het maakt ons vaak onzeker. Misschien zijn we bang voor een oordeel? We willen geen fouten maken of schamen ons als we iets niet weten.
 
Met name het verlammende aspect is erg herkenbaar voor mij. Dat gebeurt namelijk al bij het schrijven van deze blog. Ik heb geen idee meer hoe vaak ik nu al begonnen ben met het schijven van een blog, en zelfs deze blog. Ik ben de tel al lang kwijt. Steeds neem ik me voor het nu gewoon te gaan doen (zoals ik al eerder op Facebook schreef, het geheim van vooruitkomen is beginnen. Gewoon beginnen dus…). Dan ga ik zitten, achter m’n laptop. Eerst even Facebook checken, oh en ik zou nog even reageren op een mailtje dus dat doe ik ook eerst maar even. En dan moet het er maar van komen. Ik staar naar de woorden die ik al getypt heb. Het is te veel, te weinig samenhangend, te ingewikkeld (ik zou het simpel houden!), enz. Ik doe mijn laptop dicht en loop weg. Ik ga wel iets anders doen.
 
Vaak loop ik dan naar de paarden. Even krabben, knuffelen, zijn. Daar komen al mijn gedachten wat meer tot rust. Wat gebeurt er? Ik wil het graag goed doen, liefst perfect, in 1 keer. Iets nieuws leren is moeilijk voor me, ik wil het gelijk kunnen.
Ik weet inmiddels ik dat het een diepe angst is om fouten te maken. Een angst die voortkomt uit de overtuiging dat ik geen fouten zou mogen maken.
Met meer afstand kijken naar deze gedachten en mezelf bewust worden wat dit is en waar dit over gaat.
 
Dan weet ik weer dat het de reis is die mijn leven waardevol maakt, niet de bestemming. Het proces, niet het resultaat. Ja, ik maak fouten en nee, dit is zeker geen perfecte blog. Het is een stuk van mijn reis, mijn ontdekkingstocht en ik ben aan het leren. Heerlijk!

2 Comments

Post a Comment